Wspólnota błogosławionych

Czy Bóg bardziej kocha płaczących niż uśmiechniętych? Ubogich niż bogatych? Cichych jak mysz pod miotłą niż głośnych jak rozgłośnia radiowa? Bóg kocha wszystkich tak samo, ale pragnie, byśmy byli otwarci na Jego słowo, na dobro w każdej postaci. Jezusowe błogosławieństwa przypominają nam, że często bogaci i syci, śmiejący się i pewni siebie, boją się Bożej miłości i zamykają się w świecie dobrobytu.

W pierwszym czytaniu słyszeliśmy dziś przestrogę przed ludźmi zbyt pewnymi siebie. Narody pogańskie, które prowadziły wojnę z Izraelem, były wprawdzie narzędziem kary Bożej dla narodu wybranego, ale sami też nie byli bez winy. Dlatego zasłużyli na karę. Prorok wzywa więc ludzi do pokory przed Bogiem. Podobne wezwanie kieruje św. Paweł w Pierwszym liście do Koryntian. Mówi o mądrości, która może objawić się nawet w ludziach prostych, słabych, nieuczonych i pogardzanych przez innych. To Bóg wybiera ludzi, w których objawia swoją mądrość. Tacy ludzie mają udział w „mądrości, sprawiedliwości i uświęceniu", czyli w tajemnicy zbawienia.

Kiedy wsłuchujemy się w kazanie na górze, możemy mieć wrażenie oglądania niezwykłej wspólnoty ludzi. Ci wszyscy: ubodzy w duchu, smutni, cisi, łaknący sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca, wprowadzający pokój, cierpiący prześladowanie dla sprawiedliwości, prześladowani, są ludźmi błogosławionymi. Tworzą wspólnotę ludzi szczęśliwych. Czy także my chcemy należeć do tej wspólnoty?

W wydanej kilka miesięcy temu adhortacji apostolskiej Verbum Domini papież Benedykt XVI przekonuje nas, że Kościół jest wspólnotą zbudowaną na fundamencie słowa Bożego. Można powiedzieć, że my wszyscy, wypełniając słowa kazania o błogosławieństwach, budujemy się nawzajem świadectwem życia ewangelicznego. W ten sposób rozwija się jakaś niezwykła braterska wspólnota, w której każdy z nas może doświadczyć szczęścia. „Słowo Boże jest skałą na której wznosimy budowlę naszego życia indywidualnego i społecznego" (Benedykt XVI, Verbum Domini). Dlatego spotykamy się tutaj we wspólnocie, a nie na indywidualnej rozmowie z księdzem. Eucharystia staje się dla nas sakramentem jedności z drugim człowiekiem.

Jak ludzie za czasów Sofoniasza, chcemy w pokorze „chlubić się Bogiem", oczekując spotkania z Nim w niebie. We wspólnocie ludzi szczęśliwych, błogosławionych mocą słowa Bożego, odkrywamy istotę komunii z Bogiem.

 [1] 

Powrót

Święta

Sobota, XIX Tydzień zwykły Rok A, I Dzień powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
41582

Dzisiaj jest

sobota,
19 sierpnia 2017

(231. dzień roku)

Zegar