Ja i Profesjonaliści

Już trzeci dzień wędrowania po „ogrodzie paschalnym”. Wielka Sobota to dziwny dzień, ciekawy – z jednej strony pełen ciszy, zadumy, modlitwy w kościołach przy wystawionym Najświętszym Sakramencie, ze spojrzeniem na grób Jezusa i figurę symbolizującą Jego martwe ciało, z drugiej dzień pełen wewnętrznej skrywanej radości, która już chce wybuchnąć i ogłosić światu, że Chrystus Bóg-Człowiek zwyciężył grzech, śmierć i szatana. W godzinach dopołudniowych przychodziliśmy do świątyni, by poświęcić pokarmy na wielkanocny stół, by przypomnieć sobie, że wszelki dar od Boga pochodzi. W tej wieczornej godzinie stajemy, by podziękować Bogu za kolejny dar – kwiat naszego ogrodu – jakim jest Sakrament Chrztu.

Poświęciliśmy ogień, zapalając od niego Paschał – świecę, która towarzyszy nam w dwu najważniejszych chwilach naszego życia – przy przyjęciu sakramentu Chrztu, kiedy zostajemy wprowadzeni do wspólnoty Kościoła oraz przy ostatnim pożegnaniu w dniu pogrzebu, kiedy Kościół pielgrzymujący żegna nas z tego świata, a my idąc na sąd przed Trybunał Boga mamy nadzieję na Jego miłosierdzie i postawienie po stronie błogosławionych.

Już za nami odnowienie sakramentu Eucharystii i Kapłaństwa; spojrzenie na Krzyż Chrystusa – znak naszego zbawienia i symbol miłości Boga do człowieka i człowieka do Boga; spojrzenie na oczyszczający ogień, ogień, który poza naturalnym znaczeniem – ogrzewaniem, oświetlaniem, spalaniem, niszczeniem – ma także symboliczną wymowę – według Klemensa Aleksandryjskiego – to obraz prawdziwego ognia Bożego, który bucha z drzewa krzyża, aby oczyścić z grzechów całą ludzkość. Zapalony dziś tym ogniem paschał – symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa.

Przed nami Liturgia Chrzcielna i odnowienie przyrzeczeń Chrztu.

Nasze spojrzenia kierujemy na drugi symbol liturgii paschalnej, jakim jest woda. Co ona oznacza? Spadająca na co dzień z nieba, występująca w źródłach i strumykach, gasi pragnienie, uwalnia od brudu i gasi ogień. Jest symbolem życia. Zanurzony w niej już za chwilę trzykrotnie paschał – będzie symbolem, że dzięki Chrystusowi otrzymuje moc uświęcającą. Odnowimy przyrzeczenia chrzcielne, wyrzekając się Złego Ducha i wszystkich spraw jego i wyznając wiarę w Boga w Trójcy Świętej jedynego. Warto przypomnieć sobie skutki Sakramentu Chrztu: stajemy się Dziećmi Bożymi; został zmazany grzech pierworodny, otrzymujemy nowe życie łaski; zostajemy włączeni do wspólnoty Kościoła; stajemy się świątynią Ducha Świętego. Chrzest wyciska także niezatarte znamię przynależności do Boga. Kiedyś, przed laty zostaliśmy ochrzczeni, ale czy dziś pamiętamy, że ten sakrament wywarł skutki na naszym życiu. Jak pogodzić to, co wiemy o wartości sakramentu chrztu, z nurtem współczesnego świata, który zaprzecza udzielaniu sakramentu dzieciom – twierdząc – dorosną, to sami wybiorą. Możemy sami opowiedzieć się po stronie Boga, odnawiając przyrzeczenia chrzcielne; możemy sami przekonywać i walczyć, by dzieci miały nadal dostęp do Sakramentu Chrztu – możemy też nasz głos oddać „profesjonalistom” którzy głoszą, że chrzest dopiero dla dorosłych. Jak pogodzić fakt, że wstydzimy się chrztu w niedzielę na uroczystej Mszy, prosząc czy wymagając od duszpasterzy, by był poza Mszą, a najlepiej to w sobotę – możemy to zmieniać, angażując się w budowanie świadomości wśród rodziców jak ważna to sprawa dla całej wspólnoty Kościoła; możemy oddać głos „profesjonalistom”, którzy powiedzą: a po co się afiszować, to wasza sprawa indywidualna – a sobota wygodniejsza na przyjęcie, na spotkanie z rodziną...!

Za moment Liturgia Chrzcielna – odnowisz przyrzeczenia chrzcielne sam, z wiarą, oddaniem Bogu, czy oddasz swój głos „profesjonalistom”?

 [1] 

Powrót

Święta

Sobota, XIX Tydzień zwykły Rok A, I Dzień powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
41572

Dzisiaj jest

sobota,
19 sierpnia 2017

(231. dzień roku)

Zegar