Świetość cmentarzy

 


Świętość cmentarzy


 


Tam, gdzie żyją ludzie, tam są cmentarze. One są znakiem każdej epoki i każdej kultury. W nich streszcza się podejście do śmierci, a właściwie, podejście do życia i jego rozumienie. Na przestrzeni dziejów budowano dla zmarłych kurhany, wznoszono piramidy, kopano grobowce. Chrześcijanie chowali zmarłych w katakumbach, w podziemiach kościołów, w kryptach, na miejscach zwanych cmentarzami. Zawsze wyrażało to szacunek dla zmarłych, szacunek dla śmierci i szacunek dla życia.


Łacińskie słowo cmentarz – coemeterium to wyraz pochodzenia greckiego. Oznacza on miejsce, w którym ktoś śpi. Cmentarz to miejsce snu, wypoczynku po trudach życia. Chrześcijanie uważali, że właśnie tam, na cmentarzach, szczątki ludzkie czekają na ostateczne wybudzenie do życia, czekają na zmartwychwstanie.


Cmentarz to teren śmierci, spoczynku w śmierci. W naszej kulturze śmierć może być w sposób symboliczny wyrażana na wiele sposobów. Świadczą o niej: bicie dzwonów kościelnych, nekrologi, modlitwy za zmarłych. Rytuały związane ze śmiercią, oprócz wymiaru religijnego, którego istotą jest oczyszczanie, wzmacniają także związki w obrębie rodziny zmarłego, jego znajomych i pomagają pogodzić się ze stratą.  W obrzędzie pogrzebowym śmierć przedstawiana jest jako sen przed ostatecznym spotkaniem z Bogiem. Jedna z modlitw rozpoczyna się od słów: Nasz brat (siostra) zasnął w pokoju z Chrystusem.


Cmentarz jest miejscem świętym. W obrębie cmentarza obowiązywały inne zasady zachowania. Panowała na nim powaga, skupienie, cisza, zaduma, modlitwa, aby nie zakłócać spoczynku tym, którzy oczekują na zmartwychwstanie. Panowała, bo ten symboliczny styl myślenia o cmentarzu jakby gdzieś odchodził. Pośpiech, hałas, współczesny styl życia zaczynamy wprowadzać na to święte miejsce. Na to miejsce nie powinno wprowadzać się zwierząt oraz palić papierosów, do tego niektórzy wcale nie przywiązują wagi. Dlatego trzeba przywracać cmentarzowi jego symboliczne, głębokie znaczenia.


Jesteśmy na cmentarzu, na tym symbolicznym miejscu, gdzie śpią twardym snem śmierci nasi bliscy. Czekają na wołanie Jezusa, podobne do tego, które kiedyś zbudziło śpiącego snem śmierci Łazarza – wołanie: wyjdźcie z grobu. My stoimy obok nich jak w sanktuarium. Postawimy na ich grobach świece, symbol życia i symbol Chrystusa, w którego opiekę ich oddajemy. Postawimy na grobach kwiaty, symbol przemijalności i kruchości życia, ostatni dowód czci, ale także symbol wiary w nadejście wiecznej wiosny, wiary w zmartwychwstanie. Symbolem tego jest Komunia św. którą mamy przyjąć na Mszy św. za naszych zmarłych przy których stoimy. To jest w tej Uroczystości najważniejsze wszystko inne przemija tak jak my. Niech te myśli pomagają nam w odkrywaniu sakralnego wymiaru każdego cmentarza.

 [1] 

Powrót

Święta

Sobota, XIX Tydzień zwykły Rok A, I Dzień powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
41550

Dzisiaj jest

sobota,
19 sierpnia 2017

(231. dzień roku)

Zegar